به گزارش حیات؛ پیام حجت الاسلام والمسلمین روحانی به این شرح است: به همه اهل علم و صاحبان فضل که در این جمع گرد آمده اند تا برای فهم اعتدال، دامن عقل و استدلال را بگیرند، سلام می کنم. بسیار علاقه مند بودم در میان شما می بودم و در کنار یکدیگر، هوای تازه معطر به رایحه تعقل و تأمل جمعی در باب اعتدال را که امید دارم نویدبخش راهی نو و دورانی امید بخش و سراسر تدبیر باشد، در سینه فرو می بردیم. اما حال که این توفیق حاصل نشده است، فرصت را مغتنم می شمارم و می خواهم با کوتاه سخنی خود را در میان شما احساس کنم. اعتدال، واژه ای است که آن را به مردمان وطنم عرضه کردم تا آنان را به ضرورت آغاز راهی نو فرابخواهم و امید را در دل افراد جامعه زنده کنم. من با ادراک خویش از اعتدال، آن را محملی برای بهتر زیستن ایرانیان می دانم. باور داشتم که اعتدال آرمان خواهی واقع بینانه است؛ از امیر مؤمنان (ع)‌آموخته بودم که «هر که همراه آرزوی خویش تازد، مرگش به سر در اندازد.» و می دانستم که آرزوها را باید با بند مقدورات اسیر کرد تا جانب اعتدال رعایت شود. هم از او آموخته بودم که اعتدال و عدل نسبتی وثیق دارند و «عدل بر چهار شعبه است: بر فهمی ژرف نگرنده، و دانشی پی به حقیقت برنده، و نیکو داوری فرمودن، و در بردباری استوار بودن.» و آن شق از دولتمردی که بر فهم ژرف، دانش ، داوری بر مدار اخلاق و انصاف، و بردباری استوار نباشد، اعتدال ندارد و خلائق را می آزارد. اما واژگان چون گفته آیند، گاهی از گوینده جدا و به حیات مستقل خویش درآیند. اکنون این واژه ، ملکی است که هر جوینده، در آن برای خود ملکی می جوید؛ و ظرفی است که هر گوینده برای آن مظروفی تدارک می کند. اما نیک می دانم که تدبیر، بر هر معنایی از اعتدال مترتب نمی شود؛ و امید، با هر خوانشی از اعتدال در قلب های مردمان سرزمینم جاری نمی گردد. سال هاست که با عقلا همنشینم و از خرمن معرفت شان خوشه چینم. خاطرم، از بسیاری گلایه هاشان، که دولتیان متاع عقل را به کفایت ارج نمی نهند، خاطره ها انباشته است. اما امروز بسیار خرسند و خداوند را شاکرم که راه دولتمردی و سیاست ورزی را، به یاری جستن از صاحبان معرفت، و با پیشگامی دولتیان در مطالبه کردن خرد و رأی ایشان، می آغازیم. به همین سان، شادم از آن که هر چند به اندازه گامی کوتاه، به وعده خویش نزدیک شده ام؛ و چنان که گفته بودم، انجمن های علمی را در کسب شناخت ها، تدارک برنامه ها، و تنظیم اقدام ها مشارکت می دهیم، چرا که این گرد هم آمدن، حاصل همت سه انجمن از بزرگان علوم انسانی و اجتماعی این سرزمین نخبه پرور است. این همیاری و هم اندیشی را به فال نیک گرفته، و امید دارم در همه روزهایی که از مسئولیت خویش در پیش دارم، مستظهر به کوهی از خردورزی ، تحلیل و تبیین، نقد و نظر و راهنمایی شما باشم. امیددارم بر بستر درایتی که از این هم اندیشی ها حاصل می شود؛ بر همه عزم هایی که عزیمت کرده اند تا مردم ما را از تعالی و بهروزی بازدارند، چیره گردیم؛ و گره هایی که بسته اند، بگشاییم؛ و همواره به یاد داشته باشیم که امیر مؤمنان (ع) فرمودند: «خدا را شناختم از سست شدن عزیمت ها، و گشوده شدن بسته ها.» از این رو، امید دارم به یاری یکدیگر، به فهمی از اعتدال برسیم که تدبیر بر آن مترتب و امید از چشمه آن جوشان باشد. با این امیدواری، دو روز سراسر مملو از مباحثات عالمانه و مداقه های زیرکانه، برای شما آرزومندیم و اگر چه از غیبت خویش در میان شما ناخرسندم، اما مطمئن باشید ایرانیان و دولت تدبیر و امید از ماحصل تلاش شما، بهره های فراوان خواهند برد.